1378

به آلماني ها حسوديم ميشه

به اين اعصاب راحتشون و آرامشي كه هميشه دارن

به اين آزادي فردي كه دارن

اينكه درگير وابستگياي مريض گونه ي خانوادگي كه ما اسمش رو گذاشتيم عاطفه ! نيستن

به اينكه با نوشيدن يه آبجو و تماشاي فوتبال تو كافه با دوستاشون دلشون خوش ميشه

به اين آزادي فردي كه دارن

به روابط والد و فرزنديشون خيلي حسوديم ميشه

به روابط بين خواهر برادريشون كه صرفا چون خواهر برادرن بهم نميچسبن و رو مخ هم نميرن

به اين آزادي...

اين آزادي كه از يه سني واقعا بهش احتياج داري و فهميدنش سخته انگار

به اينكه دختراشون تا وارد يه رابطه ميشن وابسته نميشن،به اينكه دختراشون هميشه نقش قرباني و بازنده رو در رابطه نداره

و پسراشون نقش برنده و شياد حيله گر كه واسه خوابيدن با يه دختر دست به هر حقه ي كثيفي بزنن

به اين رهايي كه هميشه جز ايده آل هامه

خيلي زور ميزنم نقش آدم رها رو بازي كنم ولي يهو مييينم اون پس ذهنم، همونجا كه فرهنگ و تربيت ميخش رو محكم كوبيده

همونجا دقيقا! از همونجا كشيده ميشم پايين و گير ميكنم.

پ.ن : موسيقي متن

To let myself go feat. Ane Brun/ the avener

+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم تیر ۱۳۹۶ساعت 1:4 AM توسط مترک فی الارض |