1397

تازگیا راستش

حوصله ی دیدن هیچ فیلم غمگینی رو ندارم

حوصله ی خوندن هیچ کتاب بسیار عمیق و مفهومی و پیچیده ای که به بررسی معنای زندگی میپردازه رو ندارم

البته کلا در خوندن کتاب زبان اصلی تنبل هستم که خوب نیست

کتابهای ایرانی هم هرگز بدون غم نمیشن

فقط همشهری داستان که پر از نوره و امید 

آهنگ غمگین که خیلی وقته اصلا

دلم هر چیز شاد و اصلا سطحی و مزخرفی رو میخواد

حوصله ی نک و ناله ی عاشقانه ندارم

حوصله ندارم بدیای زندگی رو پر رنگ کنن بهم هی یادآوریشون کنن

دلم میخواد بخندم به ریش زندگی دلم میخواد اگه دو ساعت دارم فیلم میبینم از ته دل قهقه بزنم

اگه دارم ۴۰ دقیقه سریال میبینم دلم گرم شه

دلم میخواد ۴۰ دقیقه هر شب تصاویر سبز ببینم اشباهات خنده دار

اشتباهاتی که بزرگ به نظر میان ولی ختم به خیر میشن

اگه کتاب میخونم وسطش چشمام برق بزنه لبم خندون شه

نه! بسه دیگه! بزار من یکی تو این دنیا نفهمم

بزار همین یه دونه من آدم سطحی باشم

بزار وقتی آدمایی که پر از ادان  با غرور فراوون که انگار خودشون خالق اثرن

ازم میپرسن فلان فیلم رو ندیدی؟ فلان کتاب رو نخوندی؟ 

بزار بگم نه! خوش به حال شما که در بررسی معنای زندگی غرق شدین

من فقط میخوام زندگی کنم فقط همین...اگه بزارین...اگه بزارن...

پ.ن: امشب فیلم never let me go رو دیدم و چقدر خوشحالم از اینکه کتابش رو نخریدم

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم اسفند ۱۳۹۶ساعت 1:58 AM  توسط مترک فی الارض  |