1224

توي قطارم دارم ميرم يه شهر ديگه به يكي از دوستام سر بزنم

يهو يادم افتاد دو سال پيش دقيقا همچين روزي نشسته بودم تو يكي از اين قطارا وحشت زده

از همه چيز متعجب

ولي بابا كنارم نشسته بود با اينكه درد نقرس امونش رو بريده بود

با اون پاش دو تا چمدون سنگين رو از اينور اونور ميكرد نميزاشت من دست بزنم

البته خب مثل هميشه عصباني بود...

بابا هميشه مثل يه كوه پشتم بوده ولي...

يه كوه هميشه عصباني

پ.ن: اومدنم دو ساله شد